این دم انتخاباتی آپ نمیکنم فضا سیاسی بشه

میخواین رای بدین نمیخواین ندین

فقط اونا که رای میدن با دقت رای هاشونو بدن

دلایل وقوع جنگ

افغان‌های یاغی پس از فتح قندهار به دست نادر، به دهلی گریخته بودند. نادرشاه سه بار به هند اخطار نمود که افسران اشرف افغان که جزو غارتگران بودند (حدودا ۸۰۰ نفر) و در قتل عام مردم ایران نقش اساسی داشتند را به ایران تحویل دهد.

اشتباه محمدشاه(پادشاه هند) پناه دادن به فراریان قندهار و کشتن قاصد نادر بود. مشاورین او هرگز تصور نمی‌کردند که سربازان نادر بتوانند افغانستان را کامل فتح کرده و قصد دهلی را کنند اما مقدر چنین بود که هندوستان ضربه اول در قرون جدید را از همسایه غربی خود بخورد.

جزئیات جنگ

نگاره نبرد کرنال بر دیوار چهلستون اصفهان

یکی از زرین ترین برگ‌های فتوحات نادر پیروزی بر سپاه‌های هندی بود. هندوستان در ۱۷۰۷ امپراتوری بزرگ و قدرتمندی بود که از نظر ثروت و جمعیت رقیبی در منطقه نداشت. در ۱۷۱۹ با روی کار آمدن محمدشاه (رقیب نادر) شمارش معکوس برای سقوط این امپراتوری آغاز شد.

در پی عدم تحویل آنها سپاه ایران از رود سند گذشتند و در جنگ کَرنال هندوستان را شکست داده و دهلی پایتخت آن را تصرف کرد. سپس ۸۰۰ متجاوز افغان را در بازار دهلی به دار زدند و بازگشتند.^[۱] در این جنگ بیش از سی هزار نفر کشته شدند. نادر با غنائم فراوان که از هند به چنگ آورده بود به ایران بازگشت و تاج پادشاهی هند را بر سر محمد شاه گذاشت. غنائمی که نادر شاه به ایران آورد ده برابر بیشترین درآمد سالانهٔ دوران صفویه برآورد شده‌است. در میان این غنائم جواهراتی چون کوه نور و دریای نور و تخت طاووس و کره جواهرنشان شهرت دارند. نادر شهریار توانای ایران به رغم کمی سپاهیانش در مقابل لشکریان فیل سوار هندی توانست با به کارگیری تاکتیک‌های نوین جنگی لشکر انبوه هندوستان را در هم بکوبد. نادر شاه بزرگ توانسته بود با آموزش‌های رزمی سنگین و کارآمد ارتش خود رابه یک جنگ افزار رعب آور برای دشمن تبدیل کند.

کتیبه داریوش کبیر در نقش رستم

کتیبه دوم داریوش بزرگ در نقش رستم که در آن اندیشه های نیک وقانون مدارانه و انسانی مردمان وجامعه ایرانی در یافته میشود در 60 سطر به فارسی باستان همراه با 43 سطر ترجمه ایلامی و39 سطر ترجمه اکدی و 25 سطر ترجمه آرامی در بخش میانی نمای آرامگاه و در فاصله بین ستون ها نوشته شده است     

((خدای بزرگ است اهورا مزدا که این جهان شگرف آفرینش را آفرید،که برای مردم شادی آفرید،که خرد وتوانایی به داریوش شاه بخشید. بخواست اهورا مزدا من چنانم که راستی را دوست می دارم و از دروغ بیزارم ،من نمی خواهم توانا برناتوان ستم کند ،همچنین دوست ندارم که به حقوق توانا از کارهای ناتوان آسیب رسد . آنچه را راست است من آن را می پسندم ، خواست خداوند در زمین آشوب نیست ،بلکه صلح ،نعمت وحکومت خوب است . من دوست دروغگویان نیستم در دل خود تخم کین نمی کارم ،هر آنچه مرا به خشم آورد از خود دور می دارم با نیروی خرد بر خشم خود سخت چیره ام . هر که همکاری و همراهی پیشه کند ، در خور کوشش او را پاداش می دهم .آنکه گزند رساند و ستم کند ، به اندازه گوشمالش می دهم . نمی خواهم کسی زیان برساند و کیفر نبیند . آنچه کسی بر ضد دیگر کس گوید ،مرا قانع نتواند کرد مگر آنکه بنا به قانون نیک گواه درست آورد و داوری بیند، از آنچه کسی فراخور توانایی خویش انجام دهد وبجا آورد ،شادمان وخرسند می شوم وخشنودیم را کرانه ای نیست ،چنین است هوش واراده من . مپندار که زمزمه های پنهانی ودر گوشی بهترین سخن است ،بیشتر به آنی گوش فرادار که بی پرده می شنوی . تو بهترین کار را از توانمندان ندان و بیشتر به چیزی بنگر که از ناتوان سر زند . آنگاه که تو از آنچه بردست من رفته چه در زادگاهم وچه در آوردگاه ، ببینی  یا بشنوی ،بدان که اینست توانایی من ،که برتر وتیزتر از نیروی پندار است ،اینست کاردانی من، تا جایی که توش وتوان دارم ،در جنگجویی هماوردی خوبم . چون در آوردگاه باشم ،کسی را که از دور می بینم به نیروی ادراک وخرد می دانم که بدخواه است یا که بد‍ اندیش نیست ،به نیروی ادراک واراده خویش همواره نخستین کسی هستم که تصمیم می گیرد کار شایسته ای را ،چون دشمنی را ببینم وچون دوستداری را .مردی هستم ورزیده ،هم به دست و هم به پا ، به هنگام سواری سوارکاری خوبم در تیر افکنی ،تیر اندازی چیره دست ،چه بر اسب باشم چه با پای پیاده در نیزه وری نیزه وری خوبم، خواه از روی اسب وخواه از روی خاک .هنرهایی که اهورامزدا به من بخشیده است وتوانسته ام که به کار گیرم چنین بود . آنچه بر دستم رفته است ،بیاری یزدان همه را با هنرهای خویش که ارزانی  اهورامزدا بوده است ،به انجام رسانده ام .ای بشر ! نیک دریاب که من چگونه ام وهنرهایم چه وبرتری ام چگونه وتا چه اندازه . مگذار آنچه در این باره شنودهای بر تو نادرست نماید، آنچه به تو گویند باور دار ،کارهایم را نادرست مپندار ، نبشته هایم را نگهدار باش ، قانون را پایمال نکن ، نگذار کسی در رعایت نظم و فرمان قانون نادان ماند))                                                                                                        

 نقل از کتاب نقش رستم و پاسارگاد نگارش رضا مرادی غیاث آبادی صفحه60-56 انتشارات نوید شیراز 1380 

سلام

امروز استقلالم

برد

با گل

جان جان جانواریو

خیلی این برد به من چسبید

تو مدرسه با گوشی دوستم بازیرو دیدم

به همه تبریک میگم

موندم چی بگم

از شادی زبونم هنگه

ارش حیف شد پنالتی رو خراب کرد

ولیییییییییییییییییییییی

بردیم

البته وحید طالب لو

درواز رو خوب بسته نگه داشتا

موقعیت جغرافیایی:

قلعه تاریخی فلک الافلاک بر بلندای تپه ای باستانی و در مرکز شهر خرم آباد واقع شده است . حریم این بنای باشکوه از سمت شرق و جنوب  غربی به رودخانه خرم آباد ، از غرب به خیابان دوازده برجی و از شمال به خیابان دوازده برجی و از شمال به خیابان فلک الافلاک محدود می گردد .

تاریخ ساخت بنا:

 از تاریخ ساخت بنا یا بانی آن ، آگاهی دقیقی در دست نیست . همین اندازه می دانیم که این بنا ، از یادگارهای شهر کهن << شاپور خواست  >> بوده و بنای اولیه آن را به زمان شاپور اول ساسانی در قرن سوم میلادی نسبت می دهند .

ویژگیها:

 احداث بنا بر فراز صخره های سنگی و اشراف کامل آن به دره تارخی خرم آباد و نیز جاری شدن چشمه پر آب گلستان از دامنه شمالی تپه از ویژگیهای اصلی بنا به شمار می آیند . از سوی دیگر نزدیکی بنا با غارهای پیش از تاریخ دره خرم آباد و دیگر آثار دوران تاریخی نظیر سنگ نبشته ، مناره آجری آسیاب گبری ، پل شکسته و گرداب سنگی ، بیانگر پیوستگی تاریخی قلعه با آثار یاد شده می باشد .

معماری:

معماری کنونی بنا ، بیانگر الحاقات فراوانی است که در دوران های گوناگون به دان افزوده شده ، بیشترین این تحولات مربوط به دوره صفویه تا قاجار می باشد . بر اساس مدارک تصویری تا حدود یکصد سال پیش بارویی دوازده برجی در پیرامون بنای فعلی وجود داشته ، که اکنون آثار این برج از آن در محوطه شمال غربی قلعه ، قابل مشاهده است . وسعت تقریبی بنا 5300 متر مربع ، شامل 8 برج دو صحن و 300 جان پناه می باشد . ارتفاع بلند ترین دیوار تا سطح تپه 23 متر و مصالح آن از سنگ آجر ، خشت و ملات گچ و آهک است . ورودی بنا به سمت شمال و در بدنه برج جنوب غربی تعبیه شده که پس از گذر از راهرو ورودی به حیاط اول وصل می گردد .

حیاط اول:

 ابعاد این حیاط که در جهت شمالی – جنوبی طراحی شده  22/5*31 متر است . پیرامون آن از چهار برج تشکیل شده که دو برج آن در شمال و شمال غربی و دو برج دیگر در جنوب و جنوب غربی قرار دارد .

حمام قدیمی:

 بر اساس شواهد موجود ، حمام قلعه در ضلع شمالی حیاط اول و در نزدیکی چاه قلعه قرار داشته است . این حمام در تا اواخر دوره قاجاریه مورد استفاده بوده و اکنون آثاری از آن نظیر تنوبوشه های سفالی ، نقش های آهک بری و کانالهای زیر زمینی قابل مشاهده است.

چاه قلعه:

 در شمال شرقی حیاط اول و در پشت یک طاق نمای بلند ، چاه آب قلعه قرار دارد . عمق این چاه که بیشتر آن با برش صخره به سرچشمه گلستان راه یافته نزدیک به چهل متر است . در گذشته آب مورد نیاز ساکنین دژ از همین چاه تامین می شده و اکنون نیز قابل بهره برداری است .

حیاط دوم:

 ابعاد این حیاط که در جهت شرقی – غربی طراحی شده 21*29 و همانند حیاط اول از چهار برج تشکیل می گردد . در چهار جهت این حیاط تالارهای بزرگی قرار دارد که به یکدیگر راه دارند و اکنون به موزه ، تغییر کاربری یافته اند . از نکات قابل تامل در معماری بنا ، وجود گریزگاه مخفی در ضلع جنوبی و فضاهای زیرزمینی در ضلع شمال و شرق آن می باشد .

قلعه در متون تاریخی:

در متون تاریخی با نامهای گوناگونی نظیر :"دژشاپور خواست " یا "سابر خواست " "دز بر " "قلعه خرم آباد " "قلعه دوازده برجی " و قلعه " فلک الافلاک ازآن یاد شده است . «فلک الافلاک » که در لغت به معنی «سپهر سپهران » یا « فلک نهم » می باشد . عنوانی است که در دوره قاجار به این بنا اطلاق گردیده و اکنون به همین نام مشهور است .  

کاربری قلعه در گذشته:

 « خزانه حکومتی »  خاندان بدر در قرن چهارم ، «مقر حکومتی » اتابکان و والیان در دوره صفویه تا قاجار و سرانجام «پادگان نظامی » و «زندان سیاسی » در دوران پهلوی اول و دوم از مهمترین کاربری های قلعه در گذشته محسوب می گردد .

کاربری کنونی:

 این اثر ارزشمند در سال 1349 از ارتش به فرهنگ و هنر سابق واگذار و به شماره 883 در فهرست آثار ملی کشور به ثبت رسید . در سال 1354 با راه اندازی موزه مردم شناسی و مفرغ های لرستان بنا به موزه تبدیل گردید . در سالیان اخیر با مرمت نمای بیرونی و داخل قلعه موزه های باستان شناسی ، مردم شناسی ، آزمایشگاه مرمت اشیاء ، مرکز فروش تولیدات فرهنگی و چایخانه سنتی در این مجموعه فرهنگی – تاریخی راه اندازی و هر ساله پذیرای انبوهی از بازدیدکنندگان داخلی و خارجی می باشد .

منبع:

تبیان لرستان

همون طور که میدونین امروز ۱۹ فرورودین روز شرف شمسه

شما باید یا دهای این روز رو رویه انگشتر بنویسید یا رو کاغذ

اگه رو کاغذ نوشتید بهتره کاغذ زرد باشه

وقتی که دعا رو نوشتین زیرش باید حاجات خودتونو بنویسید

بعد یه صدقم لاش بزارین

بعد تاش کنید بزارین لا قرآن و تا سال دیگه باز نکنید

اگه به حتی یه دونه از حاجاتتونم رسیدین صدقرو پرداخت کنید

این عمل معتبره چون نو کتاب آقای آملی  قسمت ۹۰۰ به بعد اومده

میخوام یه وب معرفی کنم

یه وب توپ

حتما برین ببینینhttp://aquamarine.blogfa.com /

عمو نوروز

يكي بود, يكي نبود. پير مردي بود به نام عمو نوروز كه هر سال روز اول بهار با كلاه نمدي, زلف و ريش حنا بسته, كمرچين قدك آبي, شال خليل خاني, شلوار قصب و گيوة تخت نازك از كوه راه مي افتاد و عصا به دست مي آمد به سمت دروازة شهر.

بيرون از دروازة شهر پيرزني زندگي مي كرد كه دلباختة عمو نوروز بود و روز اول هر بهار, صبح زود پا مي شد, جايش را جمع مي كرد و بعد از خانه تكاني و آب و جاروي حياط, خودش را حسابي تر و تميز مي كرد. به سر و دست و پايش حناي مفصلي مي گذاشت و هفت قلم, از خط و خال گرفته تا سرمه و سرخاب و زرك آرايش مي كرد. يل ترمه و تنبان قرمز و شليتة پرچين مي پوشيد و مشك و عنبر به سر و صورت و گيسش مي زد و فرشش را مي آورد مي انداخت رو ايوان, جلو حوضچة فواره دار رو به روي باغچه اش كه پر بود از همه جور درخت ميوة پر شكوفه و گل رنگارنگ بهاري و در يك سيني قشنگ و پاكيزه سير, سركه, سماق, سنجد, سيب, سبزي, و سمنو مي چيد و در يك سيني ديگر هفت جور ميوة خشك و نقل و نبات مي ريخت. بعد منقل را آتش مي كرد و مي رفت قليان مي آورد مي گذاشت دم دستش. اما, سر قليان آتش نمي گذاشت و همانجا چشم به راه عمو نوروز مي نشست.

چندان طول نمي كشيد كه پلك هاي پيرزن سنگين مي شد و يواش يواش خواب به سراغش مي آمد و كم كم خرناسش مي زفت به هوا.

در اين بين عمو نوروز از راه مي رسيد و دلش نمي آمد پيرزن را بيدار كند. يك شاخه گل هميشه بهار از باغچه مي چيد رو سينة او مي گذاشت و مي نشست كنارش. از منقل يك گله آتش برمي داشت مي گذاشت سر قليان و چند پك به آن مي زد و يك نارنج از وسط نصف مي كرد؛ يك پاره اش را با قندآب مي خورد. آتش منقل را براي اينكه زود سرد نشود مي كرد زير خاكستر؛ روي پيرزن را مي بوسيد و پا مي شد راه مي افتاد.

آفتاب يواش يواش تو ايوان پهن مي شد و پيرزن بيدار مي شد. اول چيزي دستگيرش نمي شد. اما يك خرده كه چشمش را باز مي كرد مي ديد اي داد بي داد همه چيز دست خورده. آتش رفته سر قليان. نارنج از وسط نصف شده. آتش ها رفته اند زير خاكستر, لپش هم تر است. آن وقت مي فهميد كه عمو نوروز آمده و رفته و نخواسته او را بيدار كند.

پير زن خيلي غصه مي خورد كه چرا بعد از آن همه زحمتي كه براي ديدن عمو نوروز كشيده, درست همان موقعي كه بايد بيدار مي ماند خوابش برده و نتوانسته عمو نوروز را ببيند و هر روز پيش اين و آن درد دل مي كرد كه چه كند و چه نكند تا بتواند عمو نوروز را ببيند؛ تا يك روزي كسي به او گفت چاره اي ندارد جز يك دفعة ديگر باد بهار بوزد و روز اول بهار برسد و عمو نوروز باز از سر كوه راه بيفتد به سمت شهر و او بتواند چشم به ديدارش روشن كند.

پير زن هم قبول كرد. اما هيچ كس نمي داند كه سال ديگر پيرزن توانست عمو نوروز را ببيند يا نه. چون بعضي ها مي گويند اگر اين ها همديگر را ببينند دنيا به آخر مي رسد و از آنجا كه دنيا هنوز به آخر نرسيده پيرزن و عمو نوروز همديگر را نديده اند.