پژوهشگران مي گويند ميمون ها بسته به محل زندگيشان با لهجه هاي متفاوتي فرياد مي كشند. به گزارش خبرگزاري كيودو از توكيو، نوبو ماساتاكا استاد مؤسسه تحقيقات پريمات در دانشگاه كيوتو از سال۱۹۹۰ تا۲۰۰۰ دو دسته ميمون از گونه Macaca fuscata yakui را كه هر دو متعلق به جزيره ياكوشيما در كاگوشيما بودند مورد مطالعه قرار دادند. گروه اول مركب از 23 ميمون ماده كه در اين جزيره زندگي مي كردند و گروه دوم مركب از۳۰ ميمون ماده از نسل همان گونه بود كه در سال 1959 به جزيره مونتاريا در اينيوياما در آيچي آورده شدند. بعد از مقايسه فركانس الگوهاي صوتي آن ها در زماني كه حضور خود را در گله تحكيم مي كنند، مشخص شد طنين صداي ميمون هاي دسته اول۱۱۰ هرتز بالاتر از ميمون هاي دسته دوم است.
در جزيره ياكوشيما با جنگلي انبوه، درختان صداها را جذب مي كند. به همين خاطر ميمون ها با اين محيط سازگاري يافته و صداي آن ها بلندتر شده است. اما در مانتوهيرا به علت داشتن درختان كمتر آهنگ صداي ميمون ها پايين تر است. هيچ تفاوتي بين ميمون هاي زير شش ماه مشاهده نشد، اما اين تفاوت ها از 10ماهگي كه معادل 3 سالگي در انسان است مشهود بود يعني سني كه زبان آموزي كامل مي شود. آهنگ صداي يك ميمون 18 ماهه در اينيوياما در سال۱۹۹۰ با ميمون هاي ياكوشيما متفاوت بود. محققان معتقدند اين ميمون ها در سال ????كه به سن 10 ماهگي رسيدند لهجه پيدا كردند.

 

نوشته شده در جمعه بیستم دی 1387ساعت 12:28 بعد از ظهر توسط شالیز| |